Wij zijn een groep mensen die zich sinds 1994 in de stichting Thuisfront voor Straatkinderen (en de Roemeense stichting Adapost - Roemeens voor 'schuilplaats') verenigd hebben, om ons in te zetten voor het welzijn van de straatkinderen van Iasi, de op één na grootste stad van Roemenië. Iasi ligt op 10 kilometer afstand van de Russische grens in de landstreek Moldavië, de armste streek van Roemenië.
Hoewel Roemenië nu deel uitmaakt van de EU is er nog bar weinig veranderd voor de allerarmsten in het Noordoosten. Kindertehuizen zitten bomvol en veel straatkinderen belanden in de prostitutie of criminaliteit. Wij helpen de straatkinderen door ze op te vangen in ons tehuis in Vinatori en door voedsel, kleding en speelgoed uit te delen. Maar we doen meer...lees verder!
Giro 6990272 Rabobank 369.030.729
Telefoon: (+31) 0511464902
Postadres: Postbus 465
9200 AL Drachten
Vanaf 1990 was Annie de Vegt al betrokken bij verschillende hulpgoederenkonvooien naar Roemenië. Tijdens haar tochten door Roemenië vielen haar vooral de straatkinderen op: schichtige, stinkende kinderen met smerige vodden om hun magere lijf. Haar verlangen groeide om zich in Roemenië te vestigen en meer voor deze kinderen te betekenen.
Aanvankelijk werkte Annie bij een lokale stichting die zich bezig hield met de opvang van straatkinderen. "Maar ik merkte dat een groot deel van het beschikbare geld in eigen zak verdween en ben zelf verder gegaan. Ik wilde weten wat er met mijn geld gebeurde". In Iasi ging Annie de straat op en begon ze kinderen op te vangen; ze bracht ze eten en vaak nam ze kinderen mee naar huis om ze te douchen en ze schone kleren te geven.
In 1996 kreeg Annie een royale gift van een zieke vrouw om een opvang voor kinderen te beginnen. Ze kocht een casco-huis op het platteland, in het dorpje Vinatori, vlak buiten Iasi. Met hulp van vrienden en sponsoren was het mogelijk om hier een tehuis van te maken.
Trouw, 5 maart 1999. Annie; "Gelu was bijna dood toen hij en zijn zusje Violeta in het tehuis kwamen wonen. Drie kinderen uit het gezin waren al gestorven van de honger. Vijf wonen er nu nog thuis, waaronder een mongooltje. Toen ze 3 maanden bij ons woonden kwam hun oma kijken hoe het met ze ging. Zodra ze haar kleinkinderen zag, barstte ze in tranen uit: ‘Ze hebben lichtjes in hun ogen, voor het eerst in hun leven’, snikte ze. Dat zijn momenten dat ik denk: ik ga door. Want echt, ik heb wel eens jankend aan het raam gestaan: waar ben ik aan begonnen? Ik doe de deur dicht en ga weg!”
Sinds het overlijden van Annie in november 2005 heeft Klaske Bosma het werk van Annie overgenomen en doet dat nog steeds....